Το ακομπλεξάριστο της ελληνικής. ~ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ
Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ: Το ακομπλεξάριστο της ελληνικής.

3 Οκτωβρίου 2009

Το ακομπλεξάριστο της ελληνικής.

Ας τολμήσουμε να σας κάνουμε ένα πείραμα στα γρήγορα.
Προσπαθήστε να διαβάσετε ξεχωριστά τις παρακάτω φράσεις και συγκρατείστε τα αισθήματα και τις εντυπώσεις που αυτές σας προξένησαν:

- Η πούτσα μου κάβλωσε με τον κώλο της κοπέλας, και περισσότερο όταν μου έκανε πίπα.
- Ο φαλλός μου ερεθίστηκε στην θέα των γοφών της κοπέλας, και ακόμα περισσότερο όταν άρχισε την πεολειχία.

Όπως παρατηρεί κανείς οι δύο παραπάνω φράσεις δεν έχουν καμμία εννοιολογική διαφορά. Το παράξενο όμως είναι ότι ακούγονται τελείως διαφορετικά και ομοίως προκαλούν στον μέσο Έλληνα αντίθετα συναισθήματα. Η πρώτη πρόταση σαφέστατα θεωρείται χυδαία προσβλητική και σεξιστική αν ακουστεί στον καθημερινό λόγο. Αντίθετα η δεύτερη πρόταση προξενεί μια απάθεια και ουδέτερα συναισθήματα στον καθένα μας χωρίς να εξοργίσει τον συνομιλητή.

Αυτή η δυνατότητα που έχει ο ελληνικός λόγος στα 5000 χρόνια ζωής του είναι μοναδική στα παγκόσμια χρονικά, πρωτοφανής σε όλες τις γλώσσες, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν εξαλείψει κάποιες λέξεις για τον λόγο ακριβώς ότι θεωρούνται ασεβείς και προσβλητικές. Μαρτυρεί κοινωνικά έθιμα και πρακτικές, που είχαν(και ίσως ακόμα έχουν) κατοχυρώσει στην συνείδηση των ανθρώπων την ψυχική και κοινωνική απελευθέρωση από κάθε είδους συντηρητικά κοινωνικά πρότυπα ευπρεπούς και σεμνότυφης κουλτούρας. Για να διαθέτει ο ελληνικός λόγος ένα τόσο πλούσιο λεξιλόγιο, σχετικά με έννοιες που η σύγχρονη Δύση θεωρεί ύβρις, υποδηλώνεται μια κοινωνία που έχει πλήρως αποδεκτεί τα ανθρώπινα πάθη και ένστικτα της, μετουσιώνοντας τα σε λέξη και καμμιά φορά ακόμα και σε πανυγήρι (Διονυσιακές εκδηλώσεις). Είναι φανερό ότι για να υπάρχουν τόσο ευπρεπείς λέξεις σε "χυδαίες" έννοιες , οι Έλληνες στην ιστορία τους έχουν αποδεκτεί τα ανθρώπινα πάθη τους σαν κάτι φυσιολογικό και γήινο(όχι πάντως διαβολικό).

Φυσικά στα τόσα χρόνια αυτές οι λέξεις και αυτά τα ήθη δεν έμειναν στο απυρόβλητο. Οι Έλληνες είτε με το καρότο είτε με το μαστίγιο υιοθέτησαν όλες τις ιστορικές κοινωνικές τάσεις, είτε αυτό λέγεται σκοταδισμός είτε λέγεται αναγέννηση, και οι λέξεις αυτές κυνηγήθηκαν από τα κρατικά μορφώματα των μεσαιωνικών αυτοκρατόρων, της συντηρητικής Εκκλησίας και των υπόλοιπων κατακτητών προσδοκώντας τον αφανισμό τους. Βέβαια η εξάλειψη αυτών των λέξεων δεν ήταν τελικά εφικτή εν μέρει και χάριν του μεσογειακού ταμπεραμέντου του γένους μας που ακόμα συντηρεί μέχρι και τα Διονυσιακά έθιμα με χαρακτηριστική περηφάνεια και παγκόσμια μοναδικότητα.

Αντίθετα στις υπόλοιπες γλώσσες δύσκολα θα συναντήσεις τέτοιες έννοιες, σημάδι της επιβολής ενός ιδιότυπου συντηρητισμού πάνω στην ανθρώπινη ζωή. Αν μη τι άλλο είναι φτωχότατες στο φάσμα της ανθρώπινης ζωής.Γιαυτό και η ελληνική γλώσσα έχει το προτέρημα ακόμα και σήμερα να δανείζει στις υπόλοιπες γλώσσες το δικό της λεξιλόγιο, λησμονώντας καμμιά φορά την ελληνική καταγωγή αυτών των λέξεων.

Related Posts with Thumbnails