Αριστερά με πολλά ; ~ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ
Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ: Αριστερά με πολλά ;

3 Οκτωβρίου 2009

Αριστερά με πολλά ;

Η κοινοβουλευτική περίοδος 2007-09 ήταν χωρίς αμφιβολία ένα ευνοικό πεδίο δράσης αριστερών και ριζοσπαστικών παρατάξεων, ήταν το καθαυτό και ολοκάθαρο ταξικό πεδίο ριζοσπαστικοποίησης των μαζών, απόλυτης απόγνωσης και ενεργής κοινωνικής δράσης. Σαν αποτέλεσμα της δράσης τελικά αποτυπώθηκαν οι χρόνιες αδυναμίες και οι εγγενείς αντιθέσεις των δύο αριστερών παραγόντων, σε πλήρη αντίθεση με το αναμενόμενο :την σύνθεση μιας νέας μαζικής και πολλά υποσχόμενης δράσης.

Πλήγωσαν και στεναχώρησαν τις προσδοκίες ενός κόσμου. Έδωσαν μια λανθασμένη αρχική εικόνα στους νέους που εισέρχονται στην πολιτική ζωή.

Από την μιά η παραδοσιακή Αριστερά, προβλημάτισε πολύ κόσμο με την επιχειρηματική της δράση στην εταιρία Γερμανός και τον ρόλο που διαδραμάτισε στην τελική εξαγορά του από την Cosmote. Οι απαντήσεις δεν ήταν διόλου πειστικές και οι κατηγορίες στοιχειώνουν ακόμα τον Περισσό. Στην συνέχεια ο Περισσός με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου επέλεξε αμυντική και χλευαστική στάση ευελπιστώντας στην επιρροή των ήσυχων νοικοκυραίων με ένα τρόπο που μόνο ο Καραμανλής ή παλαιότερα ο Ντε Γκώλ στην Γαλλία του 68 είχαν έως τώρα εφαρμόσει. Έμεινε στο κάδρο τελικά ως ο καταστολέας της παλλαικής εξέγερσης, ενώ σαφής ήταν η απορία των κομμουνιστών της γενιάς του Πολυτεχνείου αν τελικά ο Περισσός είναι ο εκφραστής των κοινωνικών αγώνων ή τελικά αποτελεί την τροχοπέδη και την συντήρηση μιας αποτυχημένης κοινωνίας. Δεν έλειψαν βέβαια καθόλου και οι ενέργειες επίδειξης μικροαστικού πλούτου από τα κομματικά στελέχη, που αν σε προηγούμενες εποχές ευμάρειας θα επιβραβεύονταν, στις μέρες της ανέχειας και της βαθιάς φτώχειας εξοργίζουν απόλυτα τον κόσμο.

Δυο ακόμα λόγοι όμως είναι που μπορεί να καθορίσουν το ύψος του αποτελέσματος του Περισσού. Η διφορούμενη στάση στα συνδικάτα, όπου σε άλλα σωματεία παρουσιάζεται υπερδραστήριο ενώ σε άλλα ανοιχτά υποθάλπτει τόσο την εργοδοτική αυθαιρεσία όσο και την συνδικαλιστική διαφθορά. Όπως επίσης και ένα πολιτικό γεγονός. Ότι μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων του ΚΚΕ έχει εθνικιστικά σύνδρομα που στην παρούσα εκλογική μάχη μπορεί και να εκφραστούν με μετατοπίσεις πρός το ΛΑΟΣ.

Τα ερωτηματικά όμως αγγίζουν τελικά και την ριζοσπαστική ανανεωτική Αριστερά. Εδώ το θετικό διαδέχτηκε το αρνητικό. Η προεδρία Αλαβάνου σηματοδότησε μια εποχή μαζικής απήχησης και δράσης που επιβραβεύτηκε από τον κόσμο. Μια τέτοια δυναμική δεν βγαίνει από τα δεδομένα, και μόνο στην χαρισματική φύση του Αλαβάνου μπορεί να αποδοθεί. Είχε το χάρισμα της έμπνευσης ευρύτερου αριστερού κόσμου που επιβράβευσε την παράταξη. Η συνέχεια όμως ήταν λιγότερο λαμπρή. Σε πρώτη πράξη αναδείχτηκε η νεότερη γενιά στα όργανα απόφασης του ΣΥΝ. Μια γενιά όμως που αποδείχτηκε υπερβολικά ριζοσπαστική, περιχαρακωτική με τους παλιούς όρους μενσεβίκια. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις η επικοινωνία του ΣΥΝ, σε πολλές συζητήσεις και χαρακτηριστικά στις τηλεοπτικές, αποδείχτηκε εριστική, ασεβής και μισσαλόδοξη. Αντίθετα με την συνηθισμένη εικόνα του ΣΥΝ, της διαβούλευσης και της ενεργητικής πολιτικής , η νέα γενιά επέλεξε σαφώς τον δρόμο της διαμαρτυρόμενης Αριστεράς. Σε δεύτερη πράξη η οργάνωση της συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε στην πραξη να ήταν έργο επιπόλαιο. Και αυτό γιατί είναι φανερό πλέον ότι κάποιες συνιστώσες αδυνατούν να συμπράξουν και παρασύρουν τις υπόλοιπες σε ακραίες τοποθετήσεις. Σε πολλές φάσεις της περιόδου ακολούθησαν μια πατερναλιστική σε σχέση με τις υπόλοιπες συνιστώσες στάση, κινούμενη σε αριστερίστικα πλαίσια.

Ωστόσο ένας υπαρκτός λόγος να επιβραβεύσεις αυτήν την Αριστερά, είναι ο πρωτοπόρος και πρωταγωνιστικός ρόλος που διαδραμάτισε στις αυθεντικές λαικές και νεολαιίστικες εξεγέρσεις του Δεκεμβρίου. Παρά την τρομοκρατική πολεμική του κατεστημένου, που εκβίασε την καταδίκη των εξεγερμένων, ο ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφερόμενος σαν ένα γνήσιο επαναστατικό κόμμα, έδωσε τον τόνο της εξεγερσης του Δεκεμβρίου. Δεν έλειψαν βέβαια οι παραλείψεις. Δεν έγινε καμία προσπάθεια ώστε να κατανόησει η εξηγερμένη κοινωνία την επαναστατική ηθική που θα πρέπει να την διέπει. Δεν στάθηκε στο να διακρίνει το βρωμερό πλιάτσικο των εγκληματικών στοιχείων, από τους γνήσιους εξεγερμένους της αγανακτισμένης γενιάς. Δεν στηλίτευσε τις φωνές του κατεστημένου που προσπάθησαν να εξομοιώσουν εγκληματίες με επαναστάτες. Αλλά το παιχνίδι δεν χάθηκε και μας τιμά όλους αυτή η γνήσια συμπαράσταση στις λίγες στιγμές που η Ιστορία βγάζει δάκτυλο.

Στην συνέχεια η δράση έπεσε σε στενότατα πλαίσια. Και βγήκαν στην φόρα πράξεις που δεν τιμάν κανένα πολιτικό σε κανένα κόμμα. Χωρίς ίχνος πολιτικής αντιπαράθεσης (και αν αυτή έγινε, ήταν μόνο για τα προσχήματα) βγήκε στην φόρα η πνιγηρή μάχη της καρέκλας. Δεν υπήρχε πιο αποκρούστικο θέαμα για τον κόσμο της Αριστεράς, η εσωκομματική πάλη για τις ισορροπίες. Οι οποίες τελικά οδήγησαν στην αποστροφή πολύ κόσμο και στεναχώρησαν ακόμα και τον συνεπή αριστερό κόσμο.

Η ευκαιρία δόθηκε πολλές φορές στον ΣΥΡΙΖΑ. Τα κελεύσματα του Κοροβέση για διεφθαρμένες πράξεις της Αριστεράς το 89, οι ψίθυροι για απόφοιτους ιδιωτικών κολεγίων που αναξιοκρατικά και μάλλον ελιτίστικα ή οικογενειοκρατικά χρησιμοποιούνται στα ευρωπαικά όργανα ήταν πρώτης τάξεως αφορμές για τα στελέχη ώστε να ξεκαθαρίσουν το τοπίο και να εξυγιάνουν τον χώρο. Δεν τράβηξαν όμως την ευκαιρία από τα μαλλιά.

Εγώ θεωρώ ότι όλα τα παραπάνω θα αποτυπωθούν στα αυριανά αποτελέσματα. Η Μαρξιστική φιλολογία θα το έλεγε ως εξής:
" Υπήρχαν οι αντικειμενικές συνθήκες στο κοινωνικό στερέωμα στις οποίες δεν ανταποκρίθηκαν οι υποκειμενικοί παράγοντες."

Related Posts with Thumbnails