Ο κώδικας του Χαμουραμπί και το "δίκαιο" του Στάλιν ~ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ
Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ: Ο κώδικας του Χαμουραμπί και το "δίκαιο" του Στάλιν

26 Σεπτεμβρίου 2009

Ο κώδικας του Χαμουραμπί και το "δίκαιο" του Στάλιν

Προσπαθώντας να είμαι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός, θα ξεκινήσω μόνο με την παρουσίαση (για την εισαγωγή στο θέμα) των ιστορικών στοιχείων και μετέπειτα των γραπτών ντοκουμέντων του δικαιακού συστήματος δύο κοινωνιών που απέχουν 4000 χρόνια.Ο δύσπιστος λοιπόν αναγνώστης μπορεί κάλλιστα να αναγνώσει μόνο την επόμενη παράγραφο. Εγώ θα συνεχίσω για λίγο ακόμα με τα δικά μου συμπεράσματα.

Έτσι λοιπόν αναφέρομαι από την μια μεριά στην κοινωνία του βασιλιά Χαμουραμπί, του "εκλεκτού των θεών" της Βαβυλώνιας Αυτοκρατορίας στην ευλογημένη περιοχή της Μεσσοποταμίας, ο οποίος άρχοντας επικρατούσε τον 18ο αιώνα π.Χ. Ο Χαμουραμπί είναι κυρίως γνωστός για τον κώδικα του, ο οποίος ήταν το καθιερωμένο τότε νομικό σύστημα, το οποίο αποτελείτο από 252 άρθρα χωρισμένα σε 12 πέτρινες πλάκες οι οποίες εκτίθονταν δημόσια, και εμείς οι σύγχρονοι μπορούμε πλέον να "θαυμάσουμε" (?) στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Ένα από τα χαρακτηριστικά άρθρα του δικαιακού πνεύματος αυτού του κώδικα είναι το ευρύτατα γνωστό άρθρο 196: "Εάν κάποιος άνδρας βγάλει το μάτι ενός πατρίκιου, τότε θα πρέπει να του βγεί και το δικό του μάτι". Είναι ένα δείγμα της αιματηρής αντεκδίκησης που ορίζει αυτός ο κώδικας ως μέσο επίλυσης δικονομικών διαφορών. Πολύ λογικά η σύγχρονη δικαιοσύνη αλλά και οι κοινωνικοί κώδικες το έχουν αποβάλλει από την συνείδηση μας ως μια βάρβαρη νοοτροπία. Δεν είναι βέβαια μόνο αυτό το άρθρο που θεσμοθετεί την βαρβαρότητα και την αδικία. Ενδεικτικά μπορεί κανείς να ανατρέξει στα άρθρα 197 έως 200 για να παρατηρήσει ότι τα κοινωνικά εγκλήματα χωρίζονται σε αυτόν τον κώδικα σε δυο κατηγορίες ανάλογα με το θύμα. Κάτι που σημαίνει ότι αν δολοφονήσεις έναν πατρίκιο ( πλούσιο) έχεις την τιμωρία του θανάτου, ενώ αν δολοφονήσεις έναν πληβείο πληρώνεις στον ιδιοκτήτη του το αντίτιμο του ή εναλλακτικά τιμωρείται σε θάνατο ο δικός σου πληβείος.Φυσικά όλα αυτά τα άρθρα δεν είναι επουδενεί αποδεκτά στις μέρες μας σε όλο το κοινωνικο φάσμα. Τετοιες δικαιακές λογικές (?) πιστεύουμε ότι ανήκουν μόνο σε βάρβαρες και υπανάπτυκτες κοινωνίες.

Ας αντιπαραθέσουμε(?) σε αυτό το σημείο τα 148 άρθρα του Ποινικού Κώδικα που συντάχθηκε το 1926 από την νεαρή τότε Σοβιετική Δημοκρατία(?). Ανάμεσα στα άλλα και για οικονομία χώρου ας ξεχωρίσουμε το περιβόητο άρθρο 58 του Κώδικα και την παράγραφο 8 που αναφέρεται στην τρομοκρατία. Εκεί λοιπόν γίνεται ρητή αναφορά ότι η δολοφονία ενός προσώπου δεν επιφέρει στον θύτη την ίδια τιμωρία αν το θύμα είναι απλός πολίτης από την περίπτωση που το θύμα είναι μέλος του Κόμματος, κάτι που αποτελεί πολύ μεγαλύτερη παρανομία. Στην συνέχεια αναλύεται διεξοδικά και η περίπτωση του απατημένου συζύγου ο οποίος δολοφονεί τον εραστή της γυναικός του. Αν ο εραστής ήταν εξωκομματικός, τότε ο δολοφόνος ήταν ελεύθερος πολίτης και δεν χρειάζονταν επιπλέον να τον επιτηρεί οποιαδήποτε φρουρά. Αντίθετα βάσει της παραγράφου 8 του άρθρου 58, αν ο εραστής τύχαινε να είναι μέλος του κόμματος, τότε ο απατημένος σύζυγος θεωρούνταν και επίσημα εχθρός του λαού και του κόμματος, και τιμωρούνταν με την εσχάτη των ποινών:τον θάνατο. Μετά από όλα αυτά πολλοί άντρες θα εύχονταν να ήταν μέλη του κόμματος εκείνη την εποχή αφού θα ήταν και με την βούλα νόμιμοι εραστές και όχι κερατάδες και δαρμένοι.
Είτε ο ένας είτε ο άλλος κώδικας προφανέστατα δεν θυμίζει τίποτα από το δικαιακό σύστημα της εποχής μας. Μοιάζει να ανήκει σε μια άλλη σφαίρα ανθρωπότητας, όπου η βαρβαρότητα ήταν προσόν όπου οι κανόνες της ζούγκλας ήταν και επίσημα θεσμοθετημένες. Για την κοινωνία του Χαμουραμπί θα είναι δύσκολο να βρούμε ανθρώπινες μαρτυρίες
καταπίεσης, δεν είναι δύσκολο όμως να φανταστούμε το πως θα ήταν η ζωή εκείνες τις μαύρες εποχές κοινωνικής εξαθλίωσης. Για τον Ποινικό Κώδικα του 1926 που είναι και πιο πρόσφατος έχουμε πολλαπλές μαρτυρίες τόσο γραπτές όσο και ζωντανές ή μαρτυρίες δεύτερης γενιάς που είναι εξίσου αξιόπιστες. Βάσει του τρομοκρατικού άρθρου 58 εκατοντάδες χιλιάδες λαικών ανθρώπων δολοφονήθηκαν και στην καλυτερη(?) περίπτωση εκτοπίστηκαν για πολλά χρόνια σε άγονες περιοχές καταναγκαστικών έργων. Αποτελεί αυτό το άρθρο την υστεροφημία του Πατερούλη αν θέλετε την πολιτική του κληρονομιά στις επόμενες γενιές. Είναι πράγματι πολύ γενναιόδωρη ενέργεια. Μέσα σε αυτά να μην ξεχάσουμε και τους μεγάλους ελληνικούς πληθυσμούς γύρω από την Μαύρη Θάλασσα, οι οποίοι σε ένα 30χρονο διάστημα εκτοπίστηκαν στους τέσσερις ορίζοντες της ρωσικής επικράτειας (από το Ουζμπεκιστάν έως τα Ουράλια ή το Καζακστάν). Την μαρτυρία του Νίκου Καζαντζάκη στο "Αναφορά στον Γκρέκο" για την μεσολάβηση του στην μετεγκατάσταση των ελληνικών πληθυσμών του Καυκάσου την δεκαετία του 1930. Και φυσικά την μεγάλη ιστορική έρευνα που πολλοί ποντιακοί σύλλογοι έχουν κάνει αυτά τα χρόνια για τους σιωπηλούς αυτούς πληθυσμούς της αδικίας και της ξενιτιάς. Θα ξεχωρίσω σε αυτά, την έρευνα του κ. Κώστα Φωτιάδη όπου αναφέρει ότι στην ευρύτερη περιοχή της Κριμαίας υπήρχαν στην δεκαετία του 1930 κοντά στις 13 ελληνικές εφημερίδες, χρωματισμένες ιδεολογικά λόγω και της εποχής, οι οποίες με ένα παράλογο διάταγμα έκλεισαν εν μια νυχτί. Υπάρχουν φυσικά και οι μύριες ανθρώπινες μαρτυρίες για οικογένειες που χωρίστηκαν, για ζευγάρια που μετατοπίστηκαν απο τον Καύκασο στο μακρινό Καζακστάν (σαν να λέμε από την Ελλάδα στην Σομαλία) και άλλα πολλά*.
Σε αυτπύς αφιερώνω το παραπάνω άρθρο και τους υπόσχομαι ότι η μνήμη είναι ακόμα ζωντανή.

*ΥΓ: Πολλοί ιστορικοί θεωρούν αυτό το κυνηγητό ρατσιστικό ή ανθελληνικό. Χωρίς να παίρνω κάποιο μέρος τουλάχιστον σε αυτό, σημειώνω τις διαπιστώσεις μερικών ότι δεν υπάρχει γραπτό διάταγμα ή στοιχείο που να αναφέρει επιλεκτική ποντιακή ή ελληνική μετατόπιση/
εξορία. Υπήρχε σίγουρα μαζική μετατόπιση πολλών εθνοτικών μειονοτήτων απο τα σύνορα στην ενδοχώρα, κάτι που μπορεί να χαρακτηριστεί ρατσιστικό.

Αναφορές:
1)Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ , Αλεξάντερ Σολζενίτσιν
2) Ancient Time or a History of the Early World, Breasted James, Henry


Related Posts with Thumbnails