4 Ιανουαρίου 2009

Με θεμα μου την ζηλια...

Ητανε καποτες φωλια,
με δυο αλλοιωτικα αηδονια,
Και βγαζαν σκοπο αυτα τα δυο
 παρθενο πριμο και σεγοντο,
με τα τραγουδια τους αυτα,
 δεν εβρισκε ποτες γωνια 
 η (Τρισκαταρατη!)
 πληξη και η ανια.


Και ειχανε για ταμμα τους κανονα ιερο,
γλυκολογα ναμην νταλασσουνε στο εμορφο το σπιτικο.
Ετσι αυτά αντί ερωτολογα,δειπνα και χαδια τρυφερα,
οι φαρσες τους αρεζανε αντι για προκαταρκτικά.


Και δωστου αυτοι με παθος τα ψεμματα αρχινανε,
φαρσες που ο λογικος ο νους ποτε του δεν εφτιάνε.
Να και πως επεθανε η θεία μου Μελπω,
να και πως χλωμο αρχιζω να σε βλεπω.
Να και πως σε διωξανε απτην δουλεια την μονη,
να και πως επεθανε το σπιτικο σου το γατονι.


Και μολις ενας αλλονε,
απο μυτη τον επιανε,
ξυπνουσε ενας ερωτας 
μια μερα δεν τους εφτανε.


Ηρθε ομως μαθες μια μερα διχως ηλιο
και το φεγγαρι ανασκελα τους μηναε κινδυνο.
Δεν το χες ομως για δες, στο νου του ο Αντρέας,
και το παιχνιδι του εγινε ο Λεων της Νεμέας.


Τι ηθελες Αντρεα και επαιζες την θυληκη τη ζηλια,
δεν ηξερες πως ειν θηριο,πως τρωει ωμη την λεια;
Και ετσι αυτος σκαρφιστηκε, να κανει κολπο γκροσο,
πως πια την εβαρεθηκε,δεν την αντεχει αλλο τοσο.


Ο διαβολος φωλιαζει στις ψυχες,
τις εμορφες τις πιο αγνες.
Ετσι και ενικησε την μοιραια τη Μαρια,
και της εκανει κοκκινα τα μουτρα απτην κακια.


Βαζει στο νου την πιο πικρη την δολοφονα σκεψη,
μα ο Αντρέας δεν θαρρεί πως εχει αγριέψει.
Ετσι απονηρευτος χτυπαει το κουδουνι,
και η Μαρια μον' θωρει του φονου την αγχόνη.
Μπηγει το μαχαιρι της στην ζηλια της τον στοχο,
μα του Αντρεα ενα σαγαπω,του βγαινει αντις για ρογχο.


(*εμπνευσμενο απο μια παλια ταινια με το σεναριο που περιγραφεται στο ποιημα)

3 Ιανουαρίου 2009

Gray Roads of uncertainty

Roads of madness that noone has ever passed,
why couldnt i never stay with u in touch?
why every day u drink my soul,
for my life's sake you make me crawl?
The only friends u can embrace,
a frozen hug not human's race.
Only u can have the might,
the leader of the ages,
to lose at all the fight,
to strike a man in grief,
to drop a king in weep.
This beast it is ashame,
noone can bring in tame.
With this in mind
day by day
for all the time,
even between my pray.
i entrust u road my holy cry,
a chow to be for an in blossom tree,
for every passengers the mind to flee,
Im sure the tree 
would be dressed out,
this trip now llbe 
of every tales out.
Walk through passenger my final stiches,
for u to rest the time reaches.

1 Ιανουαρίου 2009

Το αστρο που εκδικειται τους Φιλαστινους

Ειναι ενα αστερι πιοτερο,
σκοτεινο απο ολα τα αλλα,
αντις για λαμψη βγαζει αυτο,
μια νεκρικη σιγαλα.


Παιχνιδι το χει και ποθει,
με μισος και σκληροτις,
για χαρη του να εκραγει 
ολη η ανθρωποτης.


-"Φταις γιατι γεννηθηκες,
 απτου Αλλαχ την μανα,
φταις γιατι εισαι και μικρος,
με γεννα απο την Καρμπαλα.


-Θρεμα δεν εισαι εσυ
 μακαριου Οβραιου,
ουτε και θες να προσκυνας
 το προσταγμα Ιουδαιου.


-Γιαυτο και εγω σε βλασφημω,
σε πλατος και σε μηκος,
ειναι βαρυς ο στοχος μου,
το γενος μου διδασκει μισος.


Ωσοτου Παλαιστινιου,
το γενος να εκλειψει,
με το αιμα τους τη γη θε να ποτιζω,
με το κρεας τους τα ορνια να ταιζω."


-Αστερι μου το χωμα του Γκοραν,ειναι η μητρα της σαρκος σου,
ειναι η σκια σου Εντουαν,το υψωμα των αδελφων ψυχων σου.
Για τουτα τα υψωματα, σου κλεψανε την μοιρα,
καυμους και ξενιτωματα, σε προικισαν τριγυρα.


Με λυτρωμο του εθνους σου
 δαφνωνει η δυστυχια,
και ο πολεμος με θυματα,
 και αυτα με ιστορια.
Φυτρα πολεμου εσυ με αντισταση 
θα πρεπει να ποτισεις,
στο μισος το αμαραντο,
ριζες της λευτεριας νανθισεις.


Της Βηθλεεμ το αστρο φεγγισε,
μερευει το θεριο του Ιβριου,
Της Παναγιας η μητρα γεννησε,
γεννητρα εφετο Παλαιστινιου.
Related Posts with Thumbnails