Επισημάνσεις του Κ.Σημίτη ~ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ
Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ: Επισημάνσεις του Κ.Σημίτη

10 Νοεμβρίου 2008

Επισημάνσεις του Κ.Σημίτη

 Ζουμε σε ενα κοινωνικοπολιτικο περιβαλλον, με σπανιες εως ανυπαρκτες νησιδες δημιουργικων προτασεων ουσιαστικης, αξιολογης αναλυσης- θεμελιωσης αρχων στο κοινωνικο μας σκηνικο. Ειναι εμφανες το συμπερασμα οτι η διακυβερνηση της τετραετιας Καραμανλη, υποβαθμισε αισθητα το επιπεδο και τον οριζοντα του δημοσιου διαλογου. Ενας δημοσιος διαλογος Survivalics, γυρω απτην ασθμαινουσα κυβερνητικη αυτοδυναμια, ανικανη να εμπνευσει αξονες πολιτικης σε μια αναπτυξιακη πορεια του τοπου.

  Κατα αυτον τον τροπο γινεται απολυτα κατανοητο, οτι εδω και εξι μηνες απο την εκδοση του βιβλιου του Κ. Σημιτη "Σκέψεις για μια προοδευτικη διακυβέρνηση", ακόμα δεν έχει εξαχθεί ένα σημαντικό συμπέρασμα, οτι δεν προκληθηκε ακόμη ένας σοβαρός διάλογος-κριτική.Τα όρια του εφικτού διαλόγου φαίνεται να περιορίζονται σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο γύρω από την ακυβερνησία του τόπου, που δεν προσθέτει τιποτα στην απαξίωση θεσμών και προσώπων που προκαλεί ηδη η υποχώρηση των διεθνών οικονομιών.

  Τρία είναι τα σημεία που θα πρέπει να απασχολήσουν το ευρύτερο πολιτικό κοινό, γύρω απτις προτάσεις του ομίλου σκέψης ΟΠΕΚ:

" ..πολλοί στον προοδευτικό χώρο..πρότείνουν ως διέξοδο.. την επιστροφή στις ρίζες,στα παλιά δόγματα..Οι ριζες ανηκουν κάθε φορά στην δική τους εποχή...δεν μπορουν να στηριξουν το καινουριο" (σελ.15)

  Καταδεικνυεται με μια συμβατη προς την διαλεκτικη σκεψη τακτικη, η κριτικη απέναντι στην άψυχη υλοποίηση παλαιότερων κοινονικοικονομικων μοντελων, στην εμμονη και προσκόλληση σε κοσμοιστορικα γεγονοτα η οποια δεν λειτουργει ως μια δημιουργικη εμπνευση, αλλά περισσότερο ως τροχοπεδη απεναντι στην σύνθεση συγχρονων δομων πολιτικης πρακτικης.

 Αποκρύπτεται τεχνηέντως ωστόσο η ερμηνεία της απόκλισης απο πάγιες αρχές και αξίες, αξίες που τροφοδότησαν τις παλαιότερες κοινωνικές εξελίξεις, ούτε προσμετράται αυτή (η απόκλιση ) ως ένας παράγοντας της ευρωπαικής ηττοπάθειας των αριστερών κομμάτων, αντικείμενο του επόμενου δεύτερου σημείου.

"Ολοι εχουμε αναρωτηθεί πως συμβαίνει..η αξιωματική αντιπολιτευση να μην εισπράττει τη φθορά(της κυβέρνησης)...Οφείλεται στο οτι οι ψηφοφοροι εχουν μειωμενες προσδοκίες απο πρόσωπα και παρατάξεις ή εκφραζουν γενική δυσαρέσκεια... πρέπει να πείσει οτι μπορει να διαχειριστει αποτελεσματικα τα θεματα εξουσιας..η φθορά της κυβερνητικής παράταξης και της αντιπολίτευσης είναι ταυτόχρονη όταν υπάρχουν παρόμοιες εξουσιαστικες πολιτικες συμπεριφορες,μηχανισμοι διατηρησης των υπάρχουσων ισορροπιων,προσπάθεια αποκλεισμού μεταρρυθμίσεων"

 Αν και ανεπίκαιρη η παραπανω επισημανση λογω της δημοσκοπικης πλειοψηφιας του ΠΑΣΟΚ, διατηρεί ατόφια την κριτική της ισχύ απέναντι στην ανυπαρξία ενός αισθητου κοινωνικού ρεύματος υπερ μιας εναλλακτικής κυβέρνησης.Αν συνδυαστούν τα συμπεράσματα με τον κανόνα του πρώην πρωθυπουργού ότι η αξιωματική αντιπολίτευση οφείλει να ορίζει την πολιτική ατζέντα αντί να σύρεται απο τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες, μπορουν να ερμηνευτουν τα δεδομενα της κοινης δικομματικης απαξιωσης.

  Ωστόσο οι διαπιστώσεις του βιβλίου αν και διαθέτουν ορθή ανάλυση, αυτή παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη και φαίνεται να αρνείται να διαπιστώσει ότι τα πρόσφατα γεγονότα καταδεικνύουν ένα πολιτικό κατεστημένο αδυσώπητων μηχανισμών, με εμφανή τα σημάδια συγκάλυψης και αυτοσυντήρησης.Το γεγονός ότι τα προβλήματα δεν επιδεινώθηκαν σε άθλια επίπεδα καθυστερεί την αλλαγή προσανατολισμού στα πρότυπα δυτικών κυβερνήσεων όπως της πρόσφατης νίκης Ομπάμα.

 Ένα τρίτο σημείο άξιου ουσιαστικού προβληματισμού είναι το εξής παρακάτω σχετικά με ιδιαιτερότητες και παθογένειες της εγχώριας πραγματικότητας:

"Εννοιες οπως η ανταγωνιστικοτητα.. αντιμετωπιζονται με δυπιστια απο τον προοδευτικο χώρο.Ολοι χαιρετιζουν την αυξηση των εξαγωγων,και κανεις δεν εισηγειται να μειωθουν, δεν πρέπει να μιλάμε όμως για ανταγωνιστικοτητα της οικονομιας.Ολοι διεκδικουμε..επενδυσεις, αλλα οι διαδικασιες αδειοδοτησης επιχειρησεων είναι απο τις πιο περιπλοκες.."

  Σε αυτο το σημειο παρατηρει κανεις μια δημαγωγική, επιφανειακή και αντεπιστημονική ερμηνεία των εγχώριων φαινομένων παθογένειας, η οποία παραμερίζει ενα σωρό απο αντικειμενικές αδυναμίες της χώρας, ενώ αντίθετα υπερμεγενθύνει την συμβολή παραδοσιακών "στερεοτύπων"  σε αυτην την κατασταση. Δεν βλέπει σε αυτά (τα στερεοτυπα) κοινωνικές αντιστάσεις των πολυποικιλων ταξικών ομάδων που αναγνωρίζει την υπαρξη τους στην συνέχεια ο συγγραφέας, αλλά τοποθετεί το ζήτημα ως καθεστυκυίες αντιλήψεις προγενέστερων εποχών.

  Ετσι ο αναγνώστης υποπληροφορείται, σχηματίζοντας το συμπέρασμα ότι η μείωση των εξαγωγών είναι συνέπεια των πρακτικών του κοινωνικού κράτους και όχι , όπως πολλοι οικονομολογοι θα αναγνωριζαν, σαν  αποτέλεσμα του ακριβού νομίσματος που υιοθετήσαμε.Γιατι μπορει οι αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης να αντέχουν ένα ισχυρό νόμισμα αφού ανταγωνίζονται εξαγωγές σύνθετων τεχνολογικών προιόντων , η καθυστερημένη ούσα όμως Ελλάδα πρέπει να ανταγωνιστεί κυρίως αγροτικές χώρες και αγροτικά προιόντα που όμως η εισαγωγή του euro δεν επιτρέπει, γιαυτό και οι εξαγωγές παρουσιάζονται εμφανέστατα μειωμένες.

  Σε όλο το φάσμα του βιβλίου, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει κανείς μια διαφοροποίηση αν όχι κριτική απέναντι στα κυρίαρχα ρεύματα πολιτικης σκέψης.Κατορθώνει ωστόσο να εισάγει τόσο καινούριες έννοιες όσο και να προβληματίσει το ευρύτερο προοδευτικό κοινό.

Related Posts with Thumbnails