22 Νοεμβρίου 2008

Το κουφαρι της κλεψιας

Σε τουτο το κουβαρι της κλεψιας
μου δωκε ο θεος να χτισω,
με πισιγγινια που ποτες μου εγω δεν ειχα,
μηδε μου μελλει να κερδισω.


Ουτε δικα τους ητανε
τα σαρκοβορα αργυρια
μια μηχανη κουρδισανε
και ξερασε σελινια.


Ετσι μου δωκαν μια κλωστη,
που εκεινοι ειχαν περισσια,
μα πριν να φτιαξω την ζακετα μου,
μου βρηκανε μπαλωματα και προκοπη δεν ειδα.


Τουτα και τοσα αλλα 
μου ελεγαν οι ξυπνιοι,
και εγω ονειρευομουνα
πως θα αποκτησω κλινη.

20 Νοεμβρίου 2008

Αναβαθμου αποφθεγμα

Μανα μου κι αν αντρας φαινουμαι
τσι μηχανης το κρεας γενουμαι

 με τα σκυλια παιδευομαι
με την κουπα της κοπριας τους θρεφομαι.



Μανα μου απτις κορες των ματιων μου αν θωρουσες
ως και τον θεο θα βλαστημουσες

ος τα μαρτυρια που αντικρυζει
τα ματια σφαλιζει και βλογιζει



Μανα μου στρατος κι εκκλησια
 ιδια σπορα ανιερη λαλια

ο ενας οπλιζει και βολιζει
αλλος με τα βαγγελια σιχτιριζει





Κοκκινα πετα μπλε μπερεδες
που σου πουλιουνται για λεβεντες

μα σαν κοπιασει η μηδεν η ωρα
σπρωχνουν τα αναβαθμα στην μπορα

10 Νοεμβρίου 2008

ΕΛΛΑΣ-ΣΕΡΒΙΑ ο μονος εφικτός αξονας στα Βαλκανια


 Ένα απο τα πλείστα δείγματα χείρας αλληλεγγύης και συμπάθειας απο αυτό το πολύπαθο και πολλαπλά αδικημένο έθνος,  της οποίας η  μακροχρονη συμμαχια και φιλια, μας υπενθυμιζει καθε φορα το χρεος μας αλλά και την ανάγκη οικοδόμησης ενος μακροπνοου στρατηγικου σχεδίου συμμαχίας ,απέναντι στο σύνθετο οικοδόμημα ανθελληνικών δυνάμεων.

   Η ομολογία ότι η συνθήκη του Ελσίνκι αποτελεί ξεπερασμένο απο τους Ευρωπαίους παράγοντα διαπραγμάτευσης, αφαιρεί καθε εχέγγυο,απενεργοποιεί κάθε εγγυητικό διαπραγματευτικό οπλο της χώρας μας, απένατι στις επιδιώξεις της Τουρκίας και της καθιερωμένης πια διπλωματικής συμπαιγνίας ΦΥΡΟΜ-Τουρκίας.

  Ολες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, ακολουθησαν μια οργιαστική τακτική ουδετερότητας αν όχι συμβολής στην αποδυνάμωση της Σερβίας που τα ξένα συμφέροντα επέβαλλαν και επιβάλλουν.Τα πρόσφατα δεδομένα δείχνουν καθαρά ότι μόνοι μας πριονίζαμε την στέγη της Βαλκανικής ειρήνης.Και δεν μπορεί κανείς παρά να αποδεχτεί ότι η αποδυνάμωση της Σερβίας δεν συνιστά παρά μια μεταβολή της ισορροπίας υπέρ του άξονα ΦΥΡΟΜ-Τουρκίας,μια ουσιαστική αποδυνάμωση της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδας.

Επισημάνσεις του Κ.Σημίτη

 Ζουμε σε ενα κοινωνικοπολιτικο περιβαλλον, με σπανιες εως ανυπαρκτες νησιδες δημιουργικων προτασεων ουσιαστικης, αξιολογης αναλυσης- θεμελιωσης αρχων στο κοινωνικο μας σκηνικο. Ειναι εμφανες το συμπερασμα οτι η διακυβερνηση της τετραετιας Καραμανλη, υποβαθμισε αισθητα το επιπεδο και τον οριζοντα του δημοσιου διαλογου. Ενας δημοσιος διαλογος Survivalics, γυρω απτην ασθμαινουσα κυβερνητικη αυτοδυναμια, ανικανη να εμπνευσει αξονες πολιτικης σε μια αναπτυξιακη πορεια του τοπου.

  Κατα αυτον τον τροπο γινεται απολυτα κατανοητο, οτι εδω και εξι μηνες απο την εκδοση του βιβλιου του Κ. Σημιτη "Σκέψεις για μια προοδευτικη διακυβέρνηση", ακόμα δεν έχει εξαχθεί ένα σημαντικό συμπέρασμα, οτι δεν προκληθηκε ακόμη ένας σοβαρός διάλογος-κριτική.Τα όρια του εφικτού διαλόγου φαίνεται να περιορίζονται σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο γύρω από την ακυβερνησία του τόπου, που δεν προσθέτει τιποτα στην απαξίωση θεσμών και προσώπων που προκαλεί ηδη η υποχώρηση των διεθνών οικονομιών.

  Τρία είναι τα σημεία που θα πρέπει να απασχολήσουν το ευρύτερο πολιτικό κοινό, γύρω απτις προτάσεις του ομίλου σκέψης ΟΠΕΚ:

" ..πολλοί στον προοδευτικό χώρο..πρότείνουν ως διέξοδο.. την επιστροφή στις ρίζες,στα παλιά δόγματα..Οι ριζες ανηκουν κάθε φορά στην δική τους εποχή...δεν μπορουν να στηριξουν το καινουριο" (σελ.15)

  Καταδεικνυεται με μια συμβατη προς την διαλεκτικη σκεψη τακτικη, η κριτικη απέναντι στην άψυχη υλοποίηση παλαιότερων κοινονικοικονομικων μοντελων, στην εμμονη και προσκόλληση σε κοσμοιστορικα γεγονοτα η οποια δεν λειτουργει ως μια δημιουργικη εμπνευση, αλλά περισσότερο ως τροχοπεδη απεναντι στην σύνθεση συγχρονων δομων πολιτικης πρακτικης.

 Αποκρύπτεται τεχνηέντως ωστόσο η ερμηνεία της απόκλισης απο πάγιες αρχές και αξίες, αξίες που τροφοδότησαν τις παλαιότερες κοινωνικές εξελίξεις, ούτε προσμετράται αυτή (η απόκλιση ) ως ένας παράγοντας της ευρωπαικής ηττοπάθειας των αριστερών κομμάτων, αντικείμενο του επόμενου δεύτερου σημείου.

"Ολοι εχουμε αναρωτηθεί πως συμβαίνει..η αξιωματική αντιπολιτευση να μην εισπράττει τη φθορά(της κυβέρνησης)...Οφείλεται στο οτι οι ψηφοφοροι εχουν μειωμενες προσδοκίες απο πρόσωπα και παρατάξεις ή εκφραζουν γενική δυσαρέσκεια... πρέπει να πείσει οτι μπορει να διαχειριστει αποτελεσματικα τα θεματα εξουσιας..η φθορά της κυβερνητικής παράταξης και της αντιπολίτευσης είναι ταυτόχρονη όταν υπάρχουν παρόμοιες εξουσιαστικες πολιτικες συμπεριφορες,μηχανισμοι διατηρησης των υπάρχουσων ισορροπιων,προσπάθεια αποκλεισμού μεταρρυθμίσεων"

 Αν και ανεπίκαιρη η παραπανω επισημανση λογω της δημοσκοπικης πλειοψηφιας του ΠΑΣΟΚ, διατηρεί ατόφια την κριτική της ισχύ απέναντι στην ανυπαρξία ενός αισθητου κοινωνικού ρεύματος υπερ μιας εναλλακτικής κυβέρνησης.Αν συνδυαστούν τα συμπεράσματα με τον κανόνα του πρώην πρωθυπουργού ότι η αξιωματική αντιπολίτευση οφείλει να ορίζει την πολιτική ατζέντα αντί να σύρεται απο τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες, μπορουν να ερμηνευτουν τα δεδομενα της κοινης δικομματικης απαξιωσης.

  Ωστόσο οι διαπιστώσεις του βιβλίου αν και διαθέτουν ορθή ανάλυση, αυτή παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη και φαίνεται να αρνείται να διαπιστώσει ότι τα πρόσφατα γεγονότα καταδεικνύουν ένα πολιτικό κατεστημένο αδυσώπητων μηχανισμών, με εμφανή τα σημάδια συγκάλυψης και αυτοσυντήρησης.Το γεγονός ότι τα προβλήματα δεν επιδεινώθηκαν σε άθλια επίπεδα καθυστερεί την αλλαγή προσανατολισμού στα πρότυπα δυτικών κυβερνήσεων όπως της πρόσφατης νίκης Ομπάμα.

 Ένα τρίτο σημείο άξιου ουσιαστικού προβληματισμού είναι το εξής παρακάτω σχετικά με ιδιαιτερότητες και παθογένειες της εγχώριας πραγματικότητας:

"Εννοιες οπως η ανταγωνιστικοτητα.. αντιμετωπιζονται με δυπιστια απο τον προοδευτικο χώρο.Ολοι χαιρετιζουν την αυξηση των εξαγωγων,και κανεις δεν εισηγειται να μειωθουν, δεν πρέπει να μιλάμε όμως για ανταγωνιστικοτητα της οικονομιας.Ολοι διεκδικουμε..επενδυσεις, αλλα οι διαδικασιες αδειοδοτησης επιχειρησεων είναι απο τις πιο περιπλοκες.."

  Σε αυτο το σημειο παρατηρει κανεις μια δημαγωγική, επιφανειακή και αντεπιστημονική ερμηνεία των εγχώριων φαινομένων παθογένειας, η οποία παραμερίζει ενα σωρό απο αντικειμενικές αδυναμίες της χώρας, ενώ αντίθετα υπερμεγενθύνει την συμβολή παραδοσιακών "στερεοτύπων"  σε αυτην την κατασταση. Δεν βλέπει σε αυτά (τα στερεοτυπα) κοινωνικές αντιστάσεις των πολυποικιλων ταξικών ομάδων που αναγνωρίζει την υπαρξη τους στην συνέχεια ο συγγραφέας, αλλά τοποθετεί το ζήτημα ως καθεστυκυίες αντιλήψεις προγενέστερων εποχών.

  Ετσι ο αναγνώστης υποπληροφορείται, σχηματίζοντας το συμπέρασμα ότι η μείωση των εξαγωγών είναι συνέπεια των πρακτικών του κοινωνικού κράτους και όχι , όπως πολλοι οικονομολογοι θα αναγνωριζαν, σαν  αποτέλεσμα του ακριβού νομίσματος που υιοθετήσαμε.Γιατι μπορει οι αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης να αντέχουν ένα ισχυρό νόμισμα αφού ανταγωνίζονται εξαγωγές σύνθετων τεχνολογικών προιόντων , η καθυστερημένη ούσα όμως Ελλάδα πρέπει να ανταγωνιστεί κυρίως αγροτικές χώρες και αγροτικά προιόντα που όμως η εισαγωγή του euro δεν επιτρέπει, γιαυτό και οι εξαγωγές παρουσιάζονται εμφανέστατα μειωμένες.

  Σε όλο το φάσμα του βιβλίου, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει κανείς μια διαφοροποίηση αν όχι κριτική απέναντι στα κυρίαρχα ρεύματα πολιτικης σκέψης.Κατορθώνει ωστόσο να εισάγει τόσο καινούριες έννοιες όσο και να προβληματίσει το ευρύτερο προοδευτικό κοινό.

5 Νοεμβρίου 2008

ΚΡΑΤΟΣ ΒΑΣΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ

  Το γεγονος οτι το επιστημονικο δυναμικο της χωρας δεν αξιοποιειται και οτι πολυ περισσοτερο η μορφωτικη ποιοτητα του πληθυσμου είναι δυστυχώς ακόμα σε χαμηλά επίπεδα, είναι μια πικρή αλήθεια που ακομη και αν δεν επιθυμεις αυτη σε βρισκει μπροστα σου. 
Προσφατα λοιπον διαβαζα το Επιχειρησιακο Προγραμμα του Δημου Καισαριανης (και αυτο ειναι τυχαιο παράδειγμα διοικητικης υπηρεσιας ) και με λύπη λοιπόν συνάντησα για άλλη μια φορά την δυσάρεστη πραγματικότητα ότι το ποσοστο υπαλληλων με Ανωτατη και Ανωτερη εκπαιδευση (ΑΕΙ και ΤΕΙ) βρίσκεται σε απελπιστικά ποσοστά (αν θυμάμαι καλά 10%).Και για να μην αδικώ τον δήμο μου, μέσα και απο άλλες στατιστικές ,παρατηρεί κανείς την πραγματικότητα ότι η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων στον κρατικό μηχανισμό είναι απόφοιτοι στοιχειώδους και βασικής εκπαίδευσης. 
  Αυτό αποτελεί μια εμφανής αδυναμία του κρατικού μηχανισμού και δεν γίνονται αξιόλογες προσπάθειες βελτίωσης τόσο των στατιστικών όσο και της πραγματικότητας.
   Αυτή η κατάσταση λοιπόν μπορεί να αποδοθεί στους παρακάτω παράγοντες: 

- Η εκπαιδευτικη "εκρηξη" και μαζικοποίηση της μεταλυκειακης εκπαιδευσης, εμφανίστηκε καθυστερημένα στο κοινωνικό μας σύστημα , συνέπεια κυρίως της μεταρρυθμιστικής και αναπτυξιακής καθυστέρησης της χώρας στα προηγουμενα χρόνια. 
- Ο μεγαλύτερος ηλικιακά πληθυσμός της χώρας υστερεί ( λόγω αντικειμενικών συνθηκών δύσκολων οικονομικων συνθηκων των προηγουμενων δεκαετιων) σε ποιότητα μορφωτικής εκπαίδευσης. 
- Το κράτος περιορίζει στους νεότερους ηλικιακά πληθυσμούς την απασχόληση σε δημόσιους οργανισμούς, με αποτελεσμα την συντήρηση της ίδιας πραγματικότητας. 
- Ανυπαρξια κινητρων απο την πολιτεία προς τους μεγαλυτερους ηλικιακα πληθυσμους , ωστε αυτοι να αποκτησουν μεταλυκειακη εκπαίδευση και καταρτιση μεσω του Ανοικτου Πανεπιστημιου.Μια τετοια ενεργεια θα μπορουσε να αναβαθμισει την ποιοτητα των διοικητικων υπηρεσιων. 
- Σε ορισμενες περιπτώσεις ο ιδιωτικός τομέας κρίνεται περισσότερο γενναίοδωρος απέναντι στους επιστήμονες,με αποτέλεσμα το κράτος να χάνει μια αξιόλογη ποσότητα ικανότατων στελεχών. 

  Αντί λοιπόν να γίνεται το αυτονόητο,δηλαδη η επιστημονική αφρόκρεμα της χώρας να στελεχώνεται στις κρίσιμες θέσεις των κρατικών υπηρεσιών,τι παρατηρούμε; Ότι αντίθετα πολλές θέσεις στελεχών καταλαμβάνονται απο υπαλλήλους βασικής εκπαίδευσης. 
 
 Πως να μην ειναι λοιπόν και το κράτος Βασικής Ικανότητας; 

*Να προσθέσουμε ένα ακόμα λυπηρό γεγονός;Οτι πολλα απο τα κοινοβουλευτικά κόμματα στελεχώνονται με απόφοιτους ιδωτικών και ξένων κολλεγίων;Δεν είναι αυτό υποτίμηση του ελληνικού επιστημονικού δυναμικού;Οι νομοθετες μας προτιμανε τους ξενους αποφοιτους εναντι των δημοσιων εκπαιδευτικων ιδρυματων;Λυπηροτατο!

3 Νοεμβρίου 2008

TO MEΓΑΛΟ ΨΕΜΑ ΜΕ ΤΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΑ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ

    Εδω και εναν μηνα, διαδιδεται σαν τραγουδι παπαγαλου Αμαζονιου μεταξυ των δημοσιογραφων-απολογητων της κυβερνησης , μια κλασσική ανακριβεια και ενα ανηθικο ψευδος σχετικα με τα αποθεματικα των Ταμειων ασφαλισης και με το επενδυτικο τους χαρτοφυλακιο.

  Ετσι λοιπον πηγες της κυβερνησης αφηνουν να διαδοθει η παρακατω συντομη και βλακωδης ιστοριουλα , οτι δηλαδη τα επενδυτικα χαρτοφυλακια των Ταμειων αποτελουνται απο μετοχικά κεφάλαια τα οποία λόγω οικονομικής κρισης και κατάρρευσης της Σοφοκλέους, τιμολογούνται αυτήν την περίοδο σε εξευτελιστικά επίπεδα.Και οτι με αυτό το οικονομικό δεδομένο δεν συμφέρει τα ταμεία η ρευστοποίηση των μετοχών με αυτές τις χαμηλές τιμές, καθώς αυτή θα επιφέρει μια σειρά απο μεγάλες απώλειες κεφαλαίων που θα κερδηθούν αν τα Ταμεία πωλήσουν τις μετοχές σε 3 χρόνια όταν το Χρηματιστήριο Αθηνων θα έχει επανακάμψει σε υψηλότερες τιμές. Με τετοια επιχειρήματα ένας μέσος άνθρωπος δεν μπορεί παρά να πειστεί για του λόγου το αληθές ότι τα ταμεία δεν διαθέτουν ούτε και συμφέρει να αποκτήσουν μέσω του χαρτοφυλακίου τους ρευστό. Και με τετοια επιχειρηματα πως να μην δικαιολογησει την μη καταβολη των Εφαπαξ απο τα Ταμεια,την καθυστερηση των συνταξεων,γιατι οχι και την μειωση των συνταξεων;

  Δυστυχως ομως γιαυτους οι ανακριβειες ανατρεπονται και αποκαλυπτεται ο στημενος ρολος τους.Γιατι ακομα και στοιχειωδεις γνωσεις περι οικονομιας ειναι ικανες να μας αποκαλυψουν δυο βασικα πραγματα. Το πρωτον είναι ότι συνήθως όταν η χρηματιστηριακή αγορά καταρρέει, η αγορά των ομολόγων παρουσιάζει μεγάλες επενδυτικές ευκαιρίες και αποδόσεις κεφαλαίου,αλλά και το αντίθετο (όταν καταρρέουν τα ομόλογα ανθεί το Χρηματιστήριο).Το δευτερον και σημαντικοτερον,είναι ότι κάθε σοβαρός επενδυτής αν δεν λειτουργεί αυθαίρετα φροντίζει να τηρεί την αρχή της διαφοροποίησης στην επενδυτική του δραστηριότητα,που σημαίνει ότι δεν τοποθετεί τα κεφάλαια του σε μία και μοναδική επένδυση,αλλά φροντίζει να μοιράζει το ρίσκο του σε παραπάνω απο μία επισφάλειες όπως ομόλογα κ.α.[1]

  Με πιο απλά λόγια , αν υπάρχει πρόβλημα ρευστότητας στα Ταμεία,και ανικανότητα ανταπόκρισης στις υποχρεώσεις τους απέναντι στους ασφαλισμένους , μπορούν να ρευστοποιήσουν μέρος του χαρτοφυλακίου τους που είναι επενδυμένο σε ομόλογα, που θα επιφέρει πολύ μεγάλη απόδοση στα αρχικά τους κεφάλαια , κατα συνέπεια μεγαλύτερο αποθεματικό , κατα συνέπεια εκπλήρωση των υποχρεώσεων των Ταμείων απέναντι στους ασφαλισμένους.

  Ολα αυτα βέβαια που αναφέρουμε δεν είναι επουδενι αγνωστα στους διοικητες των Ταμείων.Το αντίθετο μαλιστα επενδυουν στην αγνοια του Ελληνα ασφαλισμένου,ωστε να στηρίξουν τον επιχειρουμενο απο τους ιδιους περιορισμο των υποχρεωσεων των ασφαλισμενων , με μείωση των συντάξεων , καθυστέρηση και μειωμένη καταβολή των εισοδηματων Εφαπαξ και γιατι οχι την αυξηση του ορίου ηλικίας. Δοκιμασμένη και παντα πετυχημενη συνταγη.

[1]Fundamentals of Corporate Finance,Brealey&Mayers

Related Posts with Thumbnails